Monitoring IP czy AHD? Różnice, jakość, koszty i wybór

Monitoring IP i AHD to dwie różne architektury systemów dozoru – i wybór między nimi zależy od czegoś więcej niż cena kamery. Decydują okablowanie, wymagania analityczne, plany rozbudowy i to, co już masz zainstalowane. Ten artykuł pomoże Ci podjąć decyzję opartą na technice, a nie marketingu.

Najważniejsze informacje z tego artykułu:

• AHD przesyła sygnał wideo analogowo po kablu koncentrycznym do centralnego rejestratora DVR lub XVR, bez kompresji w kamerze i bez adresu IP.
• Monitoring IP opiera się na kamerach sieciowych, które samodzielnie kompresują obraz i przesyłają go przez Ethernet do rejestratora NVR lub systemu VMS.
• Systemy IP dają więcej możliwości analityki, integracji i rozbudowy, ale wymagają poprawnie zaprojektowanej sieci i generują wyższy koszt początkowy o ok. 20–35%.
• AHD jest racjonalnym wyborem przy istniejącym okablowaniu koncentrycznym, małej liczbie kamer i prostych wymaganiach dotyczących zapisu.
• W wielu obiektach najlepszym rozwiązaniem jest migracja hybrydowa – rejestrator XVR obsługujący jednocześnie kamery analogowe i IP.

Monitoring IP czy AHD – która architektura jest lepsza?

To pytanie nie ma jednej odpowiedzi, bo AHD i IP rozwiązują ten sam problem – rejestrację obrazu – w zupełnie różny sposób. Żeby wybrać dobrze, trzeba zrozumieć, czym te systemy różnią się od środka.

W systemie AHD (Analog High Definition) kamera przesyła nieskompresowany sygnał wideo po kablu koncentrycznym, najczęściej RG59 lub RG6, do centralnego rejestratora DVR lub XVR. Kompresja i zapis odbywają się wyłącznie po stronie rejestratora. Kamera nie ma własnego adresu IP, serwera WWW ani rozbudowanego interfejsu sieciowego. Sterowanie menu ekranowym, ustawieniami obrazu i PTZ odbywa się kanałem zwrotnym UTC/COC po tym samym koncentryku. To architektura prosta i zamknięta.

Kamera IP to samodzielne urządzenie sieciowe. Przetwarza obraz na matrycy, koduje go w H.264 lub H.265 i przesyła jako strumień RTSP/RTP przez Ethernet do rejestratora NVR lub platformy VMS (systemu zarządzania wideo). Może jednocześnie realizować analitykę obrazu, obsługiwać kartę SD, wejścia i wyjścia alarmowe, audio dwukierunkowe oraz komunikować się z innymi systemami przez API.

Różnica architektoniczna przekłada się bezpośrednio na miejsce, gdzie pojawia się awaria. W AHD centralny DVR jest punktem krytycznym – jeśli padnie, traci się zapis ze wszystkich kanałów. W IP awaria pojedynczej kamery dotyczy jednego punktu, ale awaria przełącznika PoE, serwera VMS lub uplinku może odciąć wiele kamer naraz.

Jak wygląda to w praktyce przy wyborze systemu?

Poniższa tabela pokazuje, czym różnią się oba systemy w wymiarach, które bezpośrednio wpływają na decyzję zakupową:

Dane rynkowe potwierdzają, że IP jest już standardem dominującym. Według raportów branżowych z 2025 roku kamery IP odpowiadają za ok. 64% przychodów globalnego rynku kamer dozoru, a w badaniu prawie 300 administratorów systemów średnio 74% urządzeń w ich sieciach CCTV to urządzenia IP. Jednocześnie formaty HD-analog, w tym AHD, wciąż stanowią ponad 56% przychodów w segmencie analogowym – co oznacza, że rynek analogowy nie znika, lecz migruje z klasycznego SD do AHD i pokrewnych standardów.

Wskazówka: Zanim zdecydujesz się na konkretny system, sprawdź, co już masz zainstalowane. Istniejące okablowanie koncentryczne w dobrym stanie może być argumentem za AHD lub rejestratorem hybrydowym XVR – wymiana infrastruktury kablowej potrafi kosztować więcej niż same kamery.

Jakie okablowanie jest potrzebne do monitoringu IP i AHD?

Wybór okablowania to jeden z elementów, który przesądza o kosztach całej inwestycji – dlatego warto go przeanalizować przed zakupem kamer.

AHD działa po kablu koncentrycznym. Orientacyjne odległości transmisji dla kabla RG59 wynoszą ok. 500 m dla rozdzielczości 1080p i ok. 800 m dla 720p. Kabel RG6 pozwala odpowiednio na ok. 800 m i 1200 m. Dla rozdzielczości 4MP wartości te wynoszą ok. 500 m na RG59 i 700 m na RG6. To wyniki testów laboratoryjnych – rzeczywiste odległości zależą od jakości kabla, złączy, liczby połączeń i zakłóceń elektromagnetycznych. Jeśli rozważasz modernizację istniejącego systemu analogowego, warto sprawdzić, co dokładnie masz zainstalowane. Szczegółowe porównanie okablowania monitoringu na skrętce i kablu koncentrycznym może pomóc w ocenie, czy istniejąca infrastruktura nadaje się do dalszego użytku.

Ważna rzecz, która często umyka przy modernizacji: przewód koncentryczny może być większym ograniczeniem niż kamera. Kabel RG59 niskiej jakości, stare złącza BNC lub pasywne rozgałęźniki potrafią obniżyć stabilność sygnału AHD 5–8 MP, mimo że obraz SD działał na tym samym kablu latami bez problemów. Wyższe rozdzielczości są po prostu bardziej wrażliwe na tłumienie i zakłócenia.

Monitoring IP wymaga skrętki Cat5e lub Cat6. Standardowy segment Ethernet ma limit ok. 100 m między urządzeniami aktywnymi. Dłuższe trasy wymagają dodatkowego przełącznika, extendera lub światłowodu. To oznacza, że przy rozległych obiektach koszt infrastruktury sieciowej może być wyższy niż koszt kamer.

Jeśli masz istniejący koncentryk i chcesz przejść na IP, możesz skorzystać z konwerterów Ethernet-over-coax lub PoE-over-coax. Takie adaptery mogą zapewnić ok. 100 Mb/s na krótszych odcinkach i ok. 10 Mb/s na bardzo długich trasach. Zasilanie PoE może być przesyłane po RG59 do ok. 1000 m w określonych warunkach. To jednak nie jest proste rozwiązanie – dochodzą koszty adapterów, ograniczenia przepustowości i konieczność weryfikacji kompatybilności urządzeń.

Czy monitoring IP daje lepszy obraz niż AHD?

Kamery IP nie zawsze dają lepszy obraz niż AHD o tej samej rozdzielczości – i to stwierdzenie zaskakuje wiele osób, które spodziewają się, że cyfrowe automatycznie znaczy lepsze. Decydują sensor, obiektyw, WDR (szeroki zakres dynamiki), bitrate i jakość kompresji, a nie sam typ transmisji.

AHD osiąga dziś rozdzielczości od 1080p do 4K, przy czym dostępność konkretnego trybu zależy od pary kamera–rejestrator i standardu transmisji. Przykładowo kamery 5 MP mogą pracować w 2592×1944 przy 12,5 klatki/s, a tryby 4 MP bywają ograniczone do 15 klatek/s. Rejestrator może przyjmować sygnał 8 MP, ale zapisywać go przy 7 klatkach/s, podczas gdy 1080p zapisuje przy 25–30 klatkach/s – co jest istotne dla płynności zapisu.

O rzeczywistej użyteczności obrazu do identyfikacji osoby lub tablicy rejestracyjnej decyduje kilka czynników jednocześnie:

• Gęstość pikseli na metr – kamera 4K z szerokim kątem może dostarczyć mniej informacji identyfikacyjnej niż kamera 2 MP z właściwie dobranym obiektywem.
• Ogniskowa i kąt widzenia – zły dobór obiektywu niweluje przewagę rozdzielczości.
• WDR przy kontrze światła – bez tej funkcji kamera ustawiona naprzeciw okna lub wjazdu od strony słońca nagrywa tylko sylwetki.
• Poziom szumu nocą – słaba matryca przy niskim oświetleniu generuje szum, który kodek kompresuje jako ruch, co podnosi bitrate i pogarsza obraz.
• Czas ekspozycji i rozmycie ruchu – przy za długim czasie ekspozycji szybko poruszające się obiekty, np. samochody, wychodzą rozmazane.

Parametry DORI (Detection, Observation, Recognition, Identification) opisują użyteczne odległości identyfikacji. Przykładowa kamera 1080p miała wartości odpowiednio 37, 15, 8 i 4 metry – co oznacza, że identyfikacja twarzy możliwa była dopiero do 4 metrów, niezależnie od rozdzielczości.

Zasilanie kamer – jak to wygląda w obu systemach?

W systemach AHD zasilanie kamery doprowadza się osobnym przewodem zasilającym lub kablem siamese – to specjalny przewód łączący koncentryk z parą zasilającą 12 V DC. Przy długich trasach, dużych oświetlaczach IR i kamerach PTZ trzeba obliczyć spadek napięcia, bo przy cieńszym kablu i dużej odległości kamera może nie pobierać wystarczającej mocy.

Monitoring IP korzysta z PoE – Power over Ethernet – czyli zasilania i danych po jednej skrętce. Standard IEEE 802.3af dostarcza do 15,4 W po stronie zasilacza, a 802.3at do 30 W. To upraszcza montaż, bo jeden kabel zastępuje dwa, ale wymaga planowania budżetu mocy przełącznika.

Przy projektowaniu sieci PoE nie wystarczy zsumować nominalnych mocy kamer. Należy uwzględnić:

• maksymalny pobór nocny przy aktywnym oświetlaczu IR,
• grzałkę i wentylator obudowy przy niskich temperaturach,
• napęd PTZ i silnik obiektywu motozoom,
• straty na kablu, szczególnie przy długich trasach,
• rezerwę mocy przełącznika – zwykle 20–30%.

Kamera pobierająca 10 W w dzień może przy włączonej grzałce i IR nocą wymagać 802.3at zamiast 802.3af. Kamera z grzałką, silnym IR i napędem PTZ może wymagać nawet standardu 802.3bt. Niedoszacowany budżet PoE objawia się losowymi restartami kamer – dokładnie wtedy, gdy system powinien działać najbardziej niezawodnie.

Co z kompresją i miejscem na dysku w monitoringu IP?

Każda kamera IP generuje ruch w sieci lokalnej, dlatego warto wiedzieć, ile danych faktycznie produkuje. Orientacyjna zależność do szacowania pojemności magazynowej wygląda tak:

pojemność dzienna w GB ≈ bitrate w Mb/s × 10,8

Kamera transmitująca średnio 6 Mb/s generuje ok. 64,8 GB dziennie, czyli ok. 1,94 TB przez 30 dni. Dla 16 kamer daje to ok. 31 TB – przed uwzględnieniem narzutu systemu plików, RAID-u i metadanych.

Kodek H.265 zwykle zmniejsza bitrate względem H.264, ale nie gwarantuje stałej oszczędności. Ważne jest też, że w scenie nocnej, podczas deszczu, śniegu lub przy silnym szumie matrycy kompresja staje się mniej efektywna. H.265 nie naprawia złej ekspozycji ani słabego oświetlenia – przy zbyt niskim bitrate’cie pojawiają się makrobloki i smużenie.

W systemach AHD sieć LAN nie jest obciążona strumieniami z kamer. Sieć jest potrzebna dopiero do zdalnego dostępu do DVR. To upraszcza infrastrukturę w małych instalacjach.

Dla systemów IP dobrą praktyką jest stosowanie oddzielnych strumieni do różnych celów:

• Strumień główny – do dowodowego zapisu w pełnej rozdzielczości.
• Strumień pomocniczy – do podglądu wieloekranowego i aplikacji mobilnej.
• Trzeci strumień – opcjonalnie do analityki lub zewnętrznych integracji.

Oglądanie 16 kamer w pełnej rozdzielczości 4K obciąża dekodowanie i sieć bez żadnej korzyści operacyjnej.

Wskazówka: Jeśli kilka osób jednocześnie ogląda podgląd z kamer przez internet, zadbaj o to, żeby każda z nich korzystała z substreamu, a nie z głównego strumienia. Kilka połączeń do głównego strumienia 4K może przeciążyć upload, kamerę lub rejestrator.

Analityka obrazu – gdzie jest przewaga monitoringu IP?

To obszar, w którym monitoring IP wyraźnie wykracza poza możliwości typowego systemu AHD. W kamerze IP analiza obrazu działa bezpośrednio na urządzeniu – bez przesyłania pełnego strumienia do centralnego serwera. Kamera może generować zdarzenia i metadane, a do NVR trafiają tylko informacje o zdarzeniach i nagrania wyzwolone przez detekcję.

Typowe funkcje analityki dostępne w kamerach IP:

• detekcja człowieka lub pojazdu,
• przekroczenie linii wirtualnej,
• wtargnięcie do zdefiniowanej strefy,
• pozostawienie lub usunięcie obiektu,
• liczenie osób w strefie,
• rozpoznawanie tablic rejestracyjnych,
• detekcja sabotażu kamery,
• klasyfikacja kierunku ruchu.

W AHD analityka jest możliwa, ale realizuje ją DVR/XVR centralnie, co ogranicza liczbę kanałów z aktywną analizą, obciąża rejestrator i zmniejsza elastyczność integracji. W specyfikacjach wielu rejestratorów funkcje AI działają tylko na wybranych kanałach lub przy określonych rozdzielczościach.

Warto jednak nie przeceniać etykiety ONVIF. Sama zgodność z ONVIF nie oznacza pełnej interoperacyjności. Kamera IP może przesyłać obraz, ale nie obsługiwać przez dany rejestrator detekcji ruchu, przekroczenia linii, audio, wejść alarmowych, PTZ lub zdarzeń AI. ONVIF Profile T obejmuje strumieniowanie H.264/H.265, zdarzenia i metadane, ale funkcje nagrywania brzegowego dotyczą Profile G, a metadane analityczne – Profile M. Przed zakupem warto zweryfikować konkretną kombinację kamera–NVR lub kamera–VMS pod kątem faktycznie obsługiwanych funkcji.

Jeśli planujesz integrację z kontrolą dostępu, systemem parkingowym, alarmem lub BMS, monitoring IP jest technicznie właściwszą bazą.

Ile kosztuje monitoring IP, a ile AHD – porównanie kosztów całkowitych

Porównywanie ceny pojedynczej kamery AHD z ceną kamery IP jest błędem, bo decydujący jest koszt całego systemu. Systemy IP kosztują początkowo ok. 20–35% więcej niż analogowe, natomiast w perspektywie 5-letniego cyklu życia całkowity koszt posiadania (TCO) bywa o 15–25% niższy – dzięki zdalnemu zarządzaniu, mniejszej liczbie wyjazdów serwisowych i możliwości korzystania z istniejącej sieci IT.

Największym ukrytym kosztem systemów IP bywa infrastruktura, a nie same kamery. Przełączniki PoE, zasilacze awaryjne, VLAN-y, szafy rack, patchcordy, ochrona przepięciowa i konfiguracja sieci mogą razem przewyższyć koszt kamer.

Elementy, które trzeba wliczyć w porównanie kosztów obu systemów:

• kamery i uchwyty,
• okablowanie i prace instalacyjne,
• rejestrator (DVR/XVR lub NVR/VMS),
• dyski twarde i ich pojemność,
• zasilanie – osobne przewody lub przełącznik PoE,
• UPS dla rejestratora i przełączników,
• licencje (dotyczy niektórych platform VMS),
• konfiguracja, uruchomienie i szkolenie,
• serwis, aktualizacje i przyszła rozbudowa.

AHD wygrywa ekonomicznie, gdy koncentryk już istnieje, trasy są długie, liczba kamer jest niewielka i nie potrzebujesz zaawansowanej analityki. IP jest lepszą inwestycją długoterminową, gdy instalacja jest nowa, system będzie rozbudowywany, wymagana jest analityka lub integracja z innymi systemami.

Diagnostyka awarii to kolejna różnica wpływająca na koszty utrzymania. W AHD brak obrazu zwykle oznacza problem z kamerą, zasilaniem, przewodem lub wejściem rejestratora. W IP dochodzą konflikty adresów IP, DHCP, hasła, firmware, budżet PoE, routing, multicast i przeciążenia przełącznika – co wydłuża czas diagnostyki i może wymagać specjalisty od sieci.

Cyberbezpieczeństwo – co zagraża monitoringowi IP i AHD?

AHD ma mniejszą powierzchnię ataku, bo kamera nie jest urządzeniem sieciowym. Zdalny dostęp skupia się w DVR lub XVR. Jeśli jednak rejestrator XVR jest podłączony do internetu z domyślnym hasłem, staje się głównym punktem ryzyka – mimo że kamery same w sobie są analogowe.

Monitoring IP zwiększa powierzchnię ataku, bo każda kamera to osobne urządzenie sieciowe. Typowe zagrożenia to:

• domyślne lub współdzielone hasła na wielu kamerach,
• przestarzałe oprogramowanie układowe bez aktualizacji,
• otwarte usługi HTTP, Telnet lub RTSP dostępne z zewnątrz,
• bezpośrednie przekierowanie portów kamer do internetu,
• ruch wychodzący kamer do nieznanych serwerów chmurowych,
• brak segmentacji sieci i możliwość ruchu bocznego w LAN.

NIST wskazuje, że gdy urządzenie IoT nie ma wystarczających możliwości zabezpieczenia, logiczna segmentacja może oddzielić je od reszty systemu i ograniczyć ryzyko. Zalecana architektura to osobny VLAN dla kamer, reguła domyślnego odmawiania dostępu (ACL default deny), brak UPnP i brak bezpośredniej ekspozycji kamer do internetu.

Minimum bezpieczeństwa dla systemu IP:

• dedykowany VLAN dla sieci monitoringu,
• HTTPS/TLS tam, gdzie urządzenie to obsługuje,
• wyłączone nieużywane usługi: Telnet, FTP, UPnP,
• unikalne hasła dla każdego urządzenia,
• regularne aktualizacje oprogramowania układowego,
• synchronizacja czasu przez NTP,
• rejestr modeli, numerów seryjnych i wersji firmware.

Kiedy wybrać AHD, kiedy monitoring IP, a kiedy system hybrydowy?

Dobór systemu zależy od tego, co masz, czego potrzebujesz i jak długo planujesz go używać. Poniżej zebrałem praktyczne scenariusze:

Wybierz AHD, gdy:

• masz istniejące okablowanie koncentryczne RG59/RG6 w dobrym stanie,
• system ma 4–16 kamer z prostym zapisem 24/7,
• personel techniczny nie zajmuje się sieciami komputerowymi,
• budżet jest ograniczony i nie planujesz integracji z innymi systemami,
• trasy kablowe są długie i montaż nowej skrętki byłby kosztowny.

Wybierz monitoring IP, gdy:

• budujesz nową instalację i nie masz ograniczeń infrastrukturalnych,
• potrzebujesz analityki obrazu – detekcja obiektów, rozpoznawanie tablic, liczenie osób,
• system ma być zintegrowany z kontrolą dostępu, alarmem lub BMS,
• obiekty są rozproszone i wymagają zdalnego zarządzania wieloma lokalizacjami,
• potrzebujesz redundancji, failover recording i szczegółowego audytu dostępu,
• planujesz rozbudowę systemu w kolejnych latach.

Wybierz system hybrydowy (XVR), gdy:

• masz istniejący system analogowy i chcesz modernizować go etapami,
• część lokalizacji ma dobry koncentryk, a inne wymagają nowej skrętki,
• chcesz dodać kamery IP w wybranych punktach bez wymiany całej infrastruktury.

Wskazówka: Przy systemie hybrydowym sprawdź ograniczenia rejestratora XVR zanim cokolwiek zamówisz. Liczba kanałów IP może zmniejszać się po aktywacji kanałów analogowych, a dostępny bitrate wejściowy może nie wystarczyć do jednoczesnego zapisu wielu kamer 4K. To typowy błąd przy planowaniu rozbudowy.

Warto też wiedzieć, że AHD ma kilka pokrewnych standardów – HD-CVI i HD-TVI – które działają na podobnej zasadzie, ale różnią się chipsetami i kompatybilnością. Jeśli interesuje Cię dokładne porównanie standardów analogowych HD, przeczytaj więcej o różnicach między monitoringiem AHD i HD-CVI.

Przy dużych obiektach z wieloma lokalizacjami monitoring IP daje przewagę, ale tylko przy poprawnie zaprojektowanej sieci. Podłączenie wielu kamer 4–8 MP do zwykłego przełącznika biurowego może powodować gubienie klatek, nawet jeśli łącze internetowe jest szybkie. Jeśli rozważasz monitoring bezprzewodowy jako alternatywę, warto zapoznać się z zasadami doboru monitoringu bezprzewodowego – to osobna kategoria z własnymi ograniczeniami przepustowości i zasięgu.

Czy warto modernizować stary monitoring AHD na IP?

Decyzja o modernizacji rzadko jest zero-jedynkowa. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji warto ocenić kilka rzeczy:

1. Stan okablowania koncentrycznego – przeprowadź test tłumienia i sprawdź stan złączy BNC. Zestarzały kabel może być gorszy niż nowy, tańszy koncentryk.
2. Wymagania funkcjonalne – jeśli system służy wyłącznie do prostego zapisu i przeglądania nagrań, AHD przy sprawnej infrastrukturze spełnia swoją rolę.
3. Plany rozbudowy – jeśli w ciągu 2–3 lat pojawi się potrzeba analityki, integracji lub dodatkowych kamer w innych lokalizacjach, lepiej zaplanować migrację do IP od razu, bo powrót do tej decyzji za kilka lat będzie droższy.
4. Koszt wymiany okablowania – w obiektach przemysłowych i dużych budynkach wymiana infrastruktury kablowej może być tak kosztowna, że uzasadnia zachowanie AHD przez kolejne lata.

Migracja hybrydowa to często rozsądny kompromis – zostaw AHD tam, gdzie koncentryk jest sprawny, dodaj kamery IP w punktach wymagających analityki lub wyższej rozdzielczości, a całość spięta rejestratorem XVR pozwala modernizować system etapami, bez jednorazowego demontażu instalacji.

Jeśli chcesz lepiej zrozumieć, czym są systemy monitoringu CCTV jako kategoria i jak działają od podstaw, wyjaśnienie co to jest monitoring CCTV da Ci dobry punkt wyjścia do dalszych decyzji.

Podsumowanie

Monitoring IP i AHD to dwie architektury odpowiadające na różne potrzeby. AHD jest racjonalnym rozwiązaniem przy istniejącym okablowaniu koncentrycznym, małej liczbie kamer i prostych wymaganiach zapisu. Monitoring IP daje więcej możliwości – analitykę, integrację, redundancję i skalowalność – ale wymaga starannie zaprojektowanej sieci i wyższego budżetu na start. W wielu istniejących obiektach najlepszą ścieżką jest migracja hybrydowa przez rejestrator XVR, który obsługuje oba standardy jednocześnie. Zanim podejmiesz decyzję, oceń stan okablowania, rzeczywiste wymagania funkcjonalne i plany rozbudowy – to trzy rzeczy, które mają największy wpływ na to, które rozwiązanie będzie dla Ciebie lepsze.

FAQ

Q: Czy kamera AHD może działać z rejestratorem NVR przeznaczonym dla kamer IP?

A: Nie – kamera AHD przesyła sygnał analogowy po koncentryku, a NVR obsługuje wyłącznie strumienie sieciowe. Do kamer AHD potrzebny jest DVR lub XVR z wejściami koncentrycznymi.

Q: Czy monitoring IP działa bez internetu?

A: Tak – kamery IP i NVR działają lokalnie w sieci LAN bez połączenia z internetem. Internet jest potrzebny wyłącznie do zdalnego podglądu i zarządzania z zewnątrz.

Q: Ile kamer IP obsłuży typowy przełącznik PoE do monitoringu?

A: To zależy od budżetu mocy przełącznika. Typowy ośmioportowy przełącznik PoE ma budżet 60–120 W. Przy kamerach pobierających 10–15 W bezpiecznie obsłuży 4–8 kamer, z zachowaniem rezerwy mocy.

Q: Czy kamera AHD nagrywa dźwięk?

A: Niektóre kamery AHD mają wejście audio, które można przesyłać do DVR po osobnym przewodzie lub kablu siamese z żyłą audio. Zależy to od modelu kamery i obsługi audio przez rejestrator.

Q: Czy standard AHD jest zgodny z HD-TVI i HD-CVI?

A: Nie – AHD, HD-TVI i HD-CVI to trzy odrębne standardy HD-over-coax od różnych producentów. Kamera jednego standardu zazwyczaj nie będzie w pełni współpracować z rejestratorem obsługującym inny standard, chyba że rejestrator XVR obsługuje wszystkie trzy jednocześnie.